Lieve Toby, mijn oempa-loempake, ons klein manneke

16 mooie jaren en 7 maandjes was jij bij ons, je was en bent nog steeds ons hondenkindje.
Je gezondheid was niet zo goed de laatste 20 maanden
maar met medicatie konden we het onder controle houden.
Helaas ging je toestand achteruit, je lichaam had het moeilijk en kon het niet meer zo goed aan.
Toby, wat missen we jou, we zullen je nooit meer horen blaffen, snurken, horen trippelen op de vloer
en je smakelijk zien eten en snoepen, wat kon jij toch genieten, en wij van jou.
Toby'tje bedankt voor alle mooie jaren dat je bij ons was ,je hebt ons zovele mooie herinneringen gegeven
en die zullen nooit verdwijnen maar blijven voor altijd in ons hart zitten met een gouden kadertje erom heen.
De leegte die je nu achterlaat is enorm, soms denken we dat we je nog horen ,en dan is er de harde realiteit.
Ik weet sommige engeltjes hebben geen vleugeltjes maar 4 pootjes en een zachte vacht,
en hoe moeilijk het ook is, lief hebben is ook los laten maar vergeten doen wij je nooit.
Ren nu maar vrij daarboven op die mooie wolk aan de blauwe lucht

Intens en vol liefde,

Dat is wie je was, Klaus. Van het begin tot het einde.
Nooit half werk, nooit ingehouden.

Met mij werkte je alsof het uitmaakte,
want dat deed het ook. Elke spoor, elke geur, elk commando,
mijn teamgenoot die me nooit in de steek gelaten heeft.

Thuis, bij haar had je lief alsof het uitmaakte,
want dat deed het ook. Elke knuffel, elke por, elke lik,
een echte knuffelbeer die al zijn liefde gaf, onvoorwaardelijk, elke keer.

2 verschillende liefdes,
Zijn hele hart.

Nu is het leeg. Overal waar jij normaal was.
Waar mijn teamgenoot was,
waar je in de zetel lag.

We zien je graag Klaus,
dat zullen we blijven doen.
Woorden kunnen niet beschrijven het gat dat je achterlaat.

Maar we zijn trots.
Trots je gehad te mogen hebben,
trots op het werk dat je geleverd hebt,
Maar vooral trots op de levens die je geraakt hebt.

Rust maar Klaus,
je hebt alles gegeven en meer.
In die korte tijd heb je meer gedaan dat ik ooit van je had kunnen vragen.
Afscheid doet altijd pijn, daarom beslis ik dat ik geen afscheid van je neem,
Ik zeg, tot de volgende. We zien elkaar weer als de tijd daar is.

Rust zacht lekker menneke

Mijn lieve Panni Wanni, want dat was jouw koosnaampje, het liedje dat ik s avonds altijd voor je zong als je naast me in slaap viel. Dank je dat je er was je vrolijkheid, je liefde, je meezingen met de smartphone, je schudden met je kontje, je troost, je grote sprong in mijn armen als ik thuis kwam, of ik nu vijf minuten weg was of een uur.

Altijd samen op stap, samen door de moeilijke dingen maar ook door de vrolijke momenten zoals wanneer je de zoomies kreeg en heel gek ging doen of je snuit op mijn schoot legde. Je hebt een mooi leven gehad altijd mee op vakantie, op stap, op wandel. Nu overleed tante na 3 jaar intensieve zorg. Ook haar dood had je pijn gedaan, je was bij haar toen ze stierf maar toch zocht je haar nog.

Je was al een poosje ziek, je wilde je helemaal niet meer laten kammen, niet meer borstelen, geen gekke spelletjes meer doen, af en toe nog je konijntje zoeken. Je deed zo je best voor mij dat zag ik en eigenlijk had je nog zin om te leven. Ik wist dat je zou gaan, maar wilde het niet, het was niet het juiste moment. Als ik je misschien een nacht te lang gehouden heb, vergeef het me. maar we waren samen en je kwam dicht tegen me aan liggen. Dank je dat ik niet heb moeten beslissen…

Voorheen bij de dierenarts kroop je altijd in mijn nek, je was veilig maar met grote vragende ogen keek je mij aan. Ik wou je ziekte weg nemen. De grote wandelingen voorbij maar toch nog op stap samen. Een deel van mij is weg. Je hoofdje aan het deurraam als je binnen wilde en s avonds naar de tuin zitten turen tot ik riep Panni dodo en dan gingen we. Mijn hart in duizend stukken, het huis zo leeg, je konijntje, je kwi-kwi, je bordje, je drinkbakjes, stille getuigen.

Herinneringen, samen aan zee en altijd op hetzelfde plaatsje voor de grote duin stopte je en dan zaten we samen op ons plekje, jij naast me en ik mijn hand op je schouder en keken we lange tijd naar de zee in stilte. Als mijn hand niet op je schouder lag voelde ik je pootje even duwen allez kom, pak me vast. Die momenten koester ik intens.

Adem en speel daar achter de regenboog zonder pijn en met veel frisse lucht … je had het ineens zo moeilijk om te ademen en ik kon je niet helpen. Grote dankbaarheid dat je in mijn leven was, we zouden nu net samen naar zee vertrekken. Speel, ren, krijg de zoomies, eet je lekkere vleesje en wees nooit bang, ik ben altijd bij je. Het is geen afscheid het is een tot weerziens mijn lieve lieve lieverd, ik mis je zo, als je eens wist hoeveel... mijn lieve maatje…. Every day with you was a blessing
je baasje marie christine